ashegh tanah yoosef

بنگارم التهاب روزهای انتظارم را ....خاموشی شبهای بی قراریم را ........

و آوای غمناک مرغ عشقم را ....پس با تمام وجودت ناله هایم را بشنو و به

خاطر بسپارلحظه های پریشانیم را با یاد کبوتر هایی که شعر پرواز سر  

 می دهند نجوایی نیلی می بخشم با خاطره روزهای رویش گل های وصلت

گفتی :وقتی میایم که آسمان صاف باشد تا محبتم را بر تو ببارانم وقتی 

میایم که غروب دریا ساکت باشد تا عشق طولانیم را هدیه قدومت سازم

هنوز هم آسمان آبی است و غروب دریا غرق در سکوت گفتی عشق از تبار

باران است و کبوتران عاشق هم خیس از بارانند گفتی :وقتی میایی       

که سرود بهار را نرگسان مست بخوانند وقتی که یاسها ی سپید حدیث  

طراوت را بر برگهایش بنویسند گفتی :وقتی میایی که بی کرانگی دریا غرق

در سکوت باشد وقتی درس زندگی را ازباد آموخته باشی و محبت را از

 لبخند صداقت را از گل سرخ و راز را از گل شب بو ....به احساس وصالمان

سوگند همه را آموخته ام گفتی :گل نرگس را پرستیدم که نوید بخش بهار

است بهار را مقدس بداریم که سمبل وصال است وصال را دوست بداریم که

مظهر پاکی است و پاکی را عزیز بشماریم که آزمان کبوتر است پس تو ای

مفهوم نیکویی آسمان تو ای معنای زندگی و ای رنگین کمان آرزو بیا پس   

از آن همه ثانیه ها دقیقه ها روزها و سال ها انتظار و سکوت باز گرد.........

بیاتا برروی خواب خاک برروی آب برروی پرپرندگان و بررواق موج بنویسیم .

بنویسیم که زندگی همرنگ کوچه باغ های آیینه است محبت همزاد پرواز

است  و فراق همان انفجار پی در پی حباب است بنویسیم که نوازش از تبار

گونه های خیس است هنوز هم در کنار دروازه  شهر بی قراری هایم منتظر

آمدنت هستم  تو گل نرگس بهارم بودی .هستی و خواهی ماند

حقیقت ساده لوح پذیرفت و گول خورد آن دو با هم به

 کنار ساحل رفتند

وقتی به ساحل رسیدند حقیقت لباس هایش را در

 آورد دروغ حیله گر

لباس های اورا پوشید و رفت از آن روز همیشه

حقیقت عریان است

اما دروغ در لباس حقیقت با ظاهری آراسته نمایان

 می شود

اگه دستم و بگیری از غرورت کم نمیشه

ساکت و صبور و عاشق وقتی حوصله نداری

پیش حرفای دل من حرف عشق و کم میاری

لحظه هام تلخ و حقیرن وقتی قهری با دل من

کاش چشات یه جاده می زد از دل تو تا دل من

خندیدم و گفتم : او فقط اسیر من است تنها دقایقی چند تاخیر کرده است

آیینه به سادگیم خندید و گفت : احساس پاک تورا زنجیر کرده است

گفتم : از عشق من چنین سخن مگوی گفت: خوابی ! سالها دیر کرده است

در آیینه به خود نگاه می کنم آه !!! عشق تو عجیب مرا پیر کرده است

راست گفت آیینه که منتظر نباش او برای همیشه دیر کرده است

در شیرینی بوسه غرق بودیم که ناگهان شوری اشک رابرلبانم احساس کردم

و فهمیدم این بوسه جدایی است

و مجنون بدون اینکه متوجه

شود از بین او و مهرش عبور کرد مرد نمازش را

قطع کرد و داد زد : هی چرا

بین من و خدایم فاصله انداختی ؟ مجنون به خود آم

د و گفت :

من که عاشق لیلی هستم تو را ندیدم تو که عاشق

خدای لیلی هستی

چگون مرا دیدی

؟

سراپا می شناسیدم؟

باشما طی کرده ام راه درازی را خسته ام خسته می

 شناسیدم؟

این زمان گرچه ابری پوشانیده است رویم ..... من

 همان خورشید تابانم

می شناسیدم ؟ این چنین بیگانه از من رو

مگردانید ... در کف فرهاد تیشه من نهادم

من شکستم بیستون را من . من همان مهربان

سالهای دورم ...........

رفته ام از یادتان یا ؟؟؟؟؟ می شناسیدم ؟

نام من عشق است می شناسیدم ؟؟؟؟؟؟

خیال کنم دل منو با رفتنت نمی شکنی ؟

اجازه هست خیال کنم بازم می آی می بینمت؟

بااون چشمای مهربون دوباره چشمک می زنی ؟

طپش طپش با چشمکت غزل بگم برای تو ؟

با اتکا به عشق تو تو زندگی برم جلو ؟

جلوی اشکی رو بگیری که با رفتن بعضی ها از

چشمت جاری میشه

سرسبزترین بودم و زردم کردی تبعیدی فصل شوم و

 زردم کردی من چشم

چراغ این و آن بودم و تو انگشت نما و کوچه گردم

کردی

می نویسم ((دـ ی ـ دـ اـ ر)) تو اگر بی من و

دلتنگ منی ....... یک به یک

 فاصله ها را بردار

بارون نباش که با التماس خودتو به شیشه

بکوبی ..... ابر باش که همه منت

باریدنتو بکشن

اگه دستم و بگیری از غرورت کم نمیشه

ساکت و صبور و عاشق وقتی حوصله نداری

پیش حرفای دل من حرف عشق و کم میاری

لحظه هام تلخ و حقیرن وقتی قهری با دل من

کاش چشات یه جاده می زد از دل تو تا دل من

دیگری اورا اسیر کرده است

خندیدم و گفتم : او فقط اسیر من است تنها دقایقی

 چند تاخیر کرده است

آیینه به سادگیم خندید و گفت : احساس پاک تورا

زنجیر کرده است

گفتم : از عشق من چنین سخن مگوی گفت:

خوابی ! سالها دیر کرده است

در آیینه به خود نگاه می کنم آه !!! عشق تو عجیب

 مرا پیر کرده است

راست گفت آیینه که منتظر نباش او برای همیشه دیر

 کرده است

در شیرینی بوسه غرق بودیم که ناگهان شوری اشک

 رابرلبانم احساس کردم

و فهمیدم این بوسه جدایی است

و چه زشت به من و سادگیم خندیدی...... به من و

 عشقی پاک .....

که پر از یاد تو بود ..... و خیالم می گفت .... تا ابد

 مال تو بود ........

تو برو ..... برو تا راحت تر ...... تکه های دلم را

 آرام آرام بهم بند زنم

من تمنا کردم که تو با من باشی .....

تو به من گفتی هرگز هرگز ........

پاسخی سخت و درشت ........

و مرا غصه ی این هرگز کشت........

بسی گفتند : دل از عشق برگیر که نیرنگ است و

افسون است و جادوست

ولی ما دل به او بستیم و دیدم که این زهر است اما

نوشداروست

به جای تاج گل بزرگی که پس از مرگم برای تابوتم

 می آوری شاخه ای

از آن را همین امروز به من هدیه کن

ازم پرسید : دوستم داری ؟گفتم آره ...گفت :چقدر

؟گفتم از اینجا تا خدا ...

اشک تو چشاش جمع شد و گفت: مگه نگفتی که خدا

 از همه

چیز به ما نزدیکتره

از این عشق به هر عشق جهان می خندم هر که آرد

 سخن عشق

به آن می خندم روزی از عشق دلم سوخت که

خاکستر شد

بعد از این سوز به هر سوز جهان می خندم

نفس را با تو می خواهم تو که از جنس گلهایی

سیاهی را نکن باور

تو که خورشید فردایی

بسی گفتند : دل از عشق برگیر که نیرنگ است و افسون است و جادوست

ولی ما دل به او بستیم و دیدم که این زهر است اما نوشداروست

به جای تاج گل بزرگی که پس از مرگم برای تابوتم می آوری شاخه ای

از آن را همین امروز به من هدیه کن

ازم پرسید : دوستم داری ؟گفتم آره ...گفت :چقدر ؟گفتم از اینجا تا خدا ...

اشک تو چشاش جمع شد و گفت: مگه نگفتی که خدا از همه

چیز به ما نزدیکتره

از این عشق به هر عشق جهان می خندم هر که آرد سخن عشق

به آن می خندم روزی از عشق دلم سوخت که خاکستر شد

بعد از این سوز به هر سوز جهان می خندم

نفس را با تو می خواهم تو که از جنس گلهایی سیاهی را نکن باور

تو که خورشید فردایی

های سرخ گون

همانجا که آسمان بی پروا زمین را می بوسد و بی

اختیار خورشید

شرمگین را از نظر ها دور می سازد و اما خورشید

به انتظار طلوعی دیگر

رخ نمودنی دوباره هستی عاری از جدایی وبودنی

فرای تمام بودن ها

زمین می آرامد و خورشید در التهاب این رسیدن می

سوزد

من به خورشید اعتقاد دارم حتی اگر ندرخشد

من به عشق اعتقاد دارم حتی اگر تنها باشم

من به خدا اعتقاد دارم حتی اگر ساکت باشد